كودكان و از كار افتادگان و چهارپايان را همراه خود ببرند، و ميان كودكان و مادرانشان جدايى اندازند تا گريه و شيون زياد شود، و همه در عرض نياز مشاركت داشته باشند، زيرا پيامبر (ص) فرموده است: «اگر كودكان شيرخوار و سالخوردگان گوژپشت و دامهاى چرنده نبود خداوند عذاب را با شدّت بر شما نازل مى‌ساخت»«٤٤» گفته شده: اگر اهل ذمّه جدا و بطور مشخّص براى استسقاء بيرون روند از آنها جلوگيرى نمى‌شود. هنگامى كه امام از دو خطبه فارغ شد يا در اثناى خطبه دوّم از باب تفألّ به اين كه وضع دگرگون شده عباى خود را پشت و رو كند بطورى كه قسمتى كه در سمت راست او بود، در طرف چپ او قرار گيرد و بالعكس. پيامبر (ص) به همين گونه عمل فرموده است. سپس رو به قبله مى‌ايستد و صدبار تكبير مى‌گويد، پس از آن به مردمى كه در سمت راست او قرار دارند متوجّه مى‌شود و صد بار تسبيح مى‌گويد بعد به مردمى كه در طرف چپ او هستند رو كرده صد بار لا اله الّا الله را تكرار مى‌كند سپس به مردمى كه روبروى او قرار دارند رو كرده صد بار الحمد للّه مى‌گويد، و در گفتن اين اذكار بايد صداى خود را بلند كند. پس از آن با بلند كردن دستها دعا كند، سپس مردم دعا كنند. اگر در اجابت اين نماز و دعا تأخير شود بايد اين عمل تكرار گردد.

غزّالى مى‌گويد: باكى نيست كه در عقب نمازهاى سه روز پيش از بيرون آمدن دعا كنند، و اين دعا آداب و شرايط باطنى دارد كه آن توبه و ردّ مظالم و غير آن است و شرح آن در كتاب دعوات خواهد آمد.

٣- نماز جعفر بن ابى طالب-

و آن را نماز تسبيح، و نماز حبوه نيز مى‌گويند و آن از نوافل مؤكّد و مشهور ميان عامّه و خاصّه است.

در تهذيب«٤٥» به سند صحيح از بسطام از امام صادق (ع) روايت است كه مردى به آن حضرت عرض كرد: فدايت شوم، مرد برادرش را در آغوش مى‌گيردي فرمود: «آرى همانا به پيامبر خدا (ص) در روز فتح خيبر خبر رسيد كه جعفر وارد شده است. فرمود: به‌

[٤٤] شعب الايمان بيهقي؛ طبراني به نقل از مسافع ديلمي؛ الجامع الصغير باب لام.

[٤٥]- ج ١، ص ٣٠٧، بر حسب شمارش ما.