راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٧٧ - باب هفتم نمازهاى ديگر

كه اگر او با يكى از شاهان اين جهان براى يكى از كارهاى دنيا پيمان بسته باشد كه آن را زير نظر مستقيم او انجام دهد چگونه به اين كار راغب، و در اصلاح و محكم‌كارى آن كوشا و دلش از علاقه و مراقبت نسبت به آن سرشار خواهد بود تا نظر مساعد شاه را به دست آورد، و اين تنها به سبب وعده‌اى است كه به او داده است، چه رسد به اين كه با عهد و ميثاق تاكيد شده باشد. بنابر اين نبايد نظر پروردگار متعال را در مرتبه‌اى كمتر از نظر بنده ناچيز او قرار داد، چه اين دليل نفاق و نشانه شرك مى‌باشد.

و نيز اين دانشمند ما مى‌گويد: به همين گونه بايد انسان وظيفه خود را در برابر هر يك از نمازها بر حسب اهميّت و مرتبه‌اى كه دارند در نظر گيرد، و سنن و آداب آنها را رعايت كند، و به وظايف و تكاليفى كه شرح داديم بسنده نكند بلكه ديدگاه خود را بالا برد تا آنگاه كه خداوند متعال ابواب معارف خود را به روى او بگشايد زيرا ابواب فيوضات حضرت حق همواره به روى بندگان گشوده است، و انوار جود و بخشش او به اندازه استعداد و قابليّت هر يك از نفوس انسانى بر آنها نازل و واصل مى‌شود.

قسم دوّم: نوافل يوميّه و غير يوميّه‌

امّا نوافل يوميّه:

در هر شبانه روز سى و چهار ركعت، يعنى دو برابر نمازهاى واجب روزانه است و با آنها پنجاه و يك ركعت مى‌باشد. در حديثى از اهل بيت (ع) وارد شده كه نشانه‌هاى مؤمن پنج چيز است: «پنجاه و يك ركعت نماز در هر روز زيارت اربعين، بر خاك گذاشتن پيشانى در نماز، انگشتر به دست راست كردن و بسم الله الرّحمان الرحيم را بلند گفتن.»«٣١»

هشت ركعت از نوافل يوميّه را به هنگام ظهر، هشت ركعت بعد از ظهر، چهار ركعت پس از مغرب، دو ركعت نشسته پس از نماز عشاء كه يك ركعت حساب مى‌شود، سيزده ركعت پس از نيمه شب تا فجر دوّم كه دو ركعت از آن نافله صبح است به جا