راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٧٨ - باب هفتم نمازهاى ديگر

مى‌آورند، در برخى از احاديث تعداد نوافل كمتر از اين ذكر شده است به اين ترتيب كه از نافله ظهر چهار ركعت و از نافله مغرب دو ركعت ساقط و دو ركعت نشسته نافله عشاء حذف شده است، ليكن اين روايات بر تاكيد در استحباب ركعات مورد ذكر حمل شده است.

در روايت صحيح از امام صادق (ع) نقل شده كه فرموده است: «كمتر از چهل و چهار ركعت نماز به جاى نياور.»«٣٢» يعنى با نمازهاى واجب.

در روايت صحيح از امام باقر (ع) آمده است كه بعد از شمردن تعداد نوافل فرمود:

«اينها همه مستحبّ است و واجب نيست، ترك كننده نماز واجب كافر است ليكن، ترك كننده اينها كافر نيست و ترك نوافل گناه است، زيرا مستحبّ است كسى كه كار نيكى را انجام مى‌دهد بر آن مداومت كند.»«٣٣»

اداى نوافل موجب تكميل نمازهاى واجبى است كه به سبب عدم حضور قلب ناقص انجام شده است. در حديث صحيح از امام صادق (ع) روايت شده كه فرمود:

«همانا از نماز بنده ثلث يا ربع يا خمس آن بالا مى‌رود، و از نماز او تنها آنچه در آن حضور قلب داشته است مقبول واقع خواهد شد، و اين كه به نوافل دستور داده شده براى اين است كه آنچه از فرايض ناقص انجام گرديده كامل شود.«٣٤»

احاديث در فضيلت تهجّد و نماز شب بسيار است و ما بخشى از آنها را به خواست خدا در كتاب ترتيب اوراد ذكر خواهيم كرد.

در حديث صحيح از امام صادق (ع) روايت شده است: «كسى كه نماز شب از او فوت شده چنانچه پيش از طلوع فجر برخيزد و نماز وتر و نافله صبح را به جا آورد نافله شب در دفتر اعمال او برايش نوشته مى‌شود.»«٣٥»