راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٧٦ - باب هفتم نمازهاى ديگر

مى‌شد غفلت داشت تا ناگهان بى‌آنكه او پيش‌بينى كند مرگ او را فرا گرفت، و نداى پروردگار جبّار به گوش او رسيد كه يا بهشت و يا دوزخ. اينك تو هم بايد بينديشى كه در غفلت مانند اويى و فرجام تو هم مانند فرجام او خواهد بود. پس در اين فرصت براى آماده شدن به پا خيز، و به افزون كردن توشه و زاد اين راه بپرداز زيرا مسافت بسيار طولانى، و گردنه‌ها و پستى و بلنديهاى آن طاقت‌فرسا و خطرات آن بسيار سخت است، و پشيمانى پس از مرگ سودى ندارد. اين نوع تفكّرات آرزوها را كوتاه مى‌كند، و انسان را براى به جا آوردن اعمال شايسته آماده مى‌سازد، و محلّ آن چنان كه گذشت در خارج از نماز است.

٥- نماز نذر، سوگند، عهد

اين نماز را مكلّف به سبب نذر يا قسم يا عهد بر خود واجب مى‌سازد، و وفاى به آن طبق شرطى كه كرده هم از لحاظ كميّت و كيفيّت و هم از نظر زمان و مكان بر او واجب است مادام كه شرط او با حقيقت نماز منافات نداشته باشد. اگر شرط او داراى مزيّتى نباشد در انعقاد آن دو قول است كه اصحّ آن منعقد شدن نذر يا عهد يا سوگند اوست، و در اداى آن بدون آن كه شرطى كرده باشد دو وجه است، خداوند متعال فرموده است: أَوْفُوا بِالْعُقُودِ«٢٨»، و نيز: يُوفُونَ بِالنَّذْرِ«٢٩» و نيز وَ لا تَنْقُضُوا الْأَيْمانَ بَعْدَ تَوْكِيدِها«٣٠» و جز اينها.

يكى از دانشمندان ما گفته است: امّا نماز نذر و عهد و امثال آنها بايد قبولى آنها را درك و در اداى آنها رغبت كند و در باره آنها اهتمام ورزد تا به عهدى كه با خدا بسته وفا، و فرمان او را امتثال كرده باشد و به تصوّر آن كه اين نماز در اصل واجب نيست آن را رها نكند، چه آن از حيث عظمت و اهميّت مانند ديگر نمازهاست. اين را در نظر آورد