راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٧٤ - باب هفتم نمازهاى ديگر

سازگارتر است. سزاوارتر اين است كه به خبر صحيح ابى ولّاد از امام صادق (ع) عمل شود،«٢٥» و آن عبارت از اين است كه گفته شود: اشهد ان لا اله إلّا الله وحده لا شريك له اللّهم صلّ على محمّد و آل محمّد اللّهمّ انّ هذا المسبّحى قدّامنّا عبدك ابن عبدك و قد قبضت روحه إليك و قد احتاج إلى رحمتك و انت غنىّ عن عذابه اللّهمّ و لا نعلم من ظاهره إلّا خيرا و انت اعلم بسريرته اللّهمّ ان كان محسنا فضاعف في إحسانه و ان كان مسيئا فتجاوز عن إساءته، و اين دعا را بين هر دو تكبير تكرار كند.

اگر مرده مستضعف و غير شيعى است پس از صلوات بر پيامبر و خاندان او و دعا براى مؤمنان بگويد: اللّهم اغفر للّذين تابوا و اتّبعوا سبيلك و قهم عذاب الجحيم.

اگر مرده مجهول و ناشناس است بگويد: اللّهم هذه النّفوس أنت أحييتها و أنت أمّتها أللّهمّ ولّها ما تولّت و احشرها مع من أحبّت.

براى كودك بگويد: اللّهمّ اجعله لأبويه و لنا سلفا و فرطا و أجرا.

اگر مرده منكر حقّ است نمازگزار بگويد: اللّهم املا جوفه نارا و قبره نارا و سلّط عليه الحيّات و العقارب.

از امام صادق (ع) روايت است كه فرمود: «مردى از منافقان مرده بود. امام حسين (ع) در راه به يكى از دوستانش برخورد كرد. امام (ع) به او فرمود: به كجا مى‌روىي

عرض كرد: از اين كه بر جنازه اين منافق نماز بگزارم مى‌گريزم. امام حسين (ع) به او فرمود: در كنار من بايست و آنچه را شنيدى كه مى‌گويم مانند آن را بگو. راوى مى‌گويد:

امام حسين (ع) دستهايش را بلند كرد و گفت: اللّهم اخز عبدك فى عبادك و بلادك اللّهم أصله اشدّ نارك اللّهم أذقه حرّ عذابك فانّه كان يوالى أعدائك و يعادي أولياءك و يبغض أهل بيت نبيّك«٢٦»