راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٧٣ - باب هفتم نمازهاى ديگر

هوا قرار داده شود، بطورى كه اگر بر دست راستش خوابانده شود برابر قبله قرار گيرد.

مستحبّ است نمازگزار با وضو باشد، و در هر تكبير به ويژه در نخستين تكبير دستها را بالا برد، و امام در برابر وسط بدن ميّت اگر مرد باشد و در برابر سينه ميّت اگر زن باشد بايستد. مردها جلو مى‌ايستند هر چند مأموم بيش از يك نفر نباشد. و نيز مستحبّ است كه نزديكترين كس به ميّت امامت نماز را به عهده گيرد، يا كسى را كه محبوب اوست به امامت تعيين كند، مگر آن كه ميّت كسى غير از او را وصيّت كرده باشد و نيز مستحبّ است امام كفشهايش را از پا درآورد و پس از فراغ از نماز بايستد تا جنازه را بلند كنند و در محلّى كه براى اين كار معمول است اين نماز خوانده شود تا نمازگزاران زياد شوند. در خبر صحيح از امام صادق (ع) روايت شده است: «چون ميّت بميرد و چهل تن از مؤمنان بر جنازه‌اش حاضر شوند و بگويند: اللّهمّ انّا لا نعلم منه الّا خيرا و انت اعلم به منّا خداوند متعال در پاسخ مى‌گويد: پاداش گواهى شما را دادم و آنچه را از او مى‌دانم و شما نمى‌دانيد آمرزيدم.»«٢٢»

چنانكه در اخبار صحيح آمده است كسى كه در اثناى نماز وارد شود بايد از امام متابعت كند و پس از فراغ از نماز تكبيرات را به ترتيب خود به اتمام برساند.«٢٣»

قول اصحّ اين است كه الفاظ خاصّى براى دعا تعيين نشده و اين به سبب اختلاف روايات و به خاطر حديثى است كه به سند حسن از امام صادق (ع) نقل شده كه فرموده است: «در آن دعاى معيّنى نيست به هر چه مى‌خواهى دعا كن»«٢٤» و اين بر خلاف قول گروهى از متأخّرين است كه گفتن شهادتين را در عقب تكبير اوّل، و درود بر پيامبر و خاندان او را در عقب تكبير دوّم و دعا براى مؤمنان را پس از تكبير سوّم و دعا براى ميّت را پس از تكبير چهارم واجب دانسته‌اند. برخى از پيشينيان ذكر همه اذكار چهارگانه را در عقب هر تكبير افضل دانسته‌اند، و اين قول به احتياط نزديكتر و با اخبار معتبر