راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٣٢٢ - باب سوّم در اعمال باطنى تلاوت

«خودت مى‌دانى» و فرمود: على (ع) در نماز صبح بود ابن كوّا كه در پشت سر آن حضرت نماز مى‌گزاشت اين آيه را خواند: وَ لَقَدْ أُوحِيَ إِلَيْكَ وَ إِلَى الَّذِينَ من قَبْلِكَ لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ وَ لَتَكُونَنَّ من الْخاسِرِينَ.«٦٥» على (ع) به احترام قرآن خاموش ماند تا او آيه را تمام كرد، سپس قرائت خود را از سر گرفت. ابن كوّا دوباره آيه را خواند. آن حضرت نيز خاموشى اختيار و پس از آن قرائت را اعاده كرد. ابن كوّا براى بار ديگر آيه را خواند. على (ع) خاموشى گزيد و سپس اين آيه را تلاوت فرمود: فَاصْبِرْ إِنَّ وَعْدَ الله حَقٌّ وَ لا يَسْتَخِفَّنَّكَ الَّذِينَ لا يُوقِنُونَ.«٦٦» پس از آن سوره را به پايان رسانيد و به ركوع رفت.»«٦٧»

از ابن بكير به سند موثّق نقل شده كه گفته است: از ابى عبد الله (ع) پرسيدم اگر ناصبى امام جماعت باشد در نماز با او چه بگوييمي فرمود: «اگر قرائت را بجهر بخواند به خاطر قرآن سكوت كن و گوش بده سپس ركوع و سجود را فرادا به جا بياور.»«٦٨»

باب سوّم در اعمال باطنى تلاوت‌

و آن ده چيز است: ١- فهم اصل كلام ٢- تعظيم ٣- تدبّر ٤- حضور قلب ٥- تفهّم ٦- ترك موانع فهم ٧- تخصيص ٨- تأثّر ٩- ترقّى ١٠- تبرّى.

١- آنچه در مرتبه نخست قرار دارد فهم عظمت كلام و درك فضل و لطف بارى تعالى درباره بندگان است‌