راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٣٢٠ - باب دوّم در آداب ظاهرى تلاوت، و آن ده چيز است

خواننده كه سبب آن است در ثواب او شريك خواهد بود، مگر اين كه قصد او از تلاوت ريا و خودنمايى باشد.

مى‌گويم: در اين باره از طريق خاصّه (شيعه) در كافى از ابى عبد الله (ع) روايت شده كه پيامبر (ص) فرموده است: «براى هر چيزى زيورى است و زيور قرآن آواز خوش است.»«٥٦»

و نيز از آن حضرت نقل شده كه پيامبر خدا (ص) فرموده است: «از بالاترين زيباييها موى زيبا و آواز خوش است.»«٥٧»

امام صادق (ع) فرموده است: «خداوند هر پيامبرى را برانگيخته خوش آواز بوده است.»«٥٨»

و نيز از آن حضرت روايت است كه فرمود: «علىّ بن الحسين (ع) قرآن را از همه مردم خوش‌آوازتر مى‌خواند. سقّاها كه عبور مى‌كردند بر در خانه‌اش مى‌ايستادند و به قرائت آن حضرت گوش فرا مى‌دادند. ابو جعفر امام باقر (ع) نيز از همه كس خوش‌آوازتر بود.»«٥٩»

على بن محمد نوفلى از ابى الحسن امام موسى بن جعفر (ع) روايت كرده كه نزد آن حضرت درباره آواز خواندن ياد كردم، فرمود: «علىّ بن الحسين (ع) هنگامى كه قرآن مى‌خواند، بسا كسى از نزديك او مى‌گذشت از آواز خوش او مدهوش مى‌شد و اگر امام چيزى از آوازش را آشكار كند مردم تاب شنيدن آن را نخواهند داشت». عرض كردم:

مگر نبود كه پيامبر خدا (ص) با مردم به جماعت نماز مى‌خواند و آوازش را به قرآن بلند مى‌كرد، فرمود: «پيامبر خدا (ص) به اندازه تحمّل و طاقت آنانى كه پشت سرش بودند آوازش را بلند مى‌كرد.»«٦٠»

از ابى بصير نقل شده كه گفته است: به ابى جعفر امام باقر (ع) عرض كردم: هر زمان قرآن را با صداى بلند مى‌خوانم شيطان نزدم مى‌آيد و مى‌گويد: تو با اين كار به‌