راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٣١٩ - باب دوّم در آداب ظاهرى تلاوت، و آن ده چيز است

و سزاوار اين بود كه غزّالى نظر كردن به مصحف را يكى ديگر از آداب تلاوت قرار مى‌داد.

١٠- نيكو خواندن قرآن‌

بدين طريق كه آواز را با گردانيدن آن در گلو بيارايد بى‌آن كه زياد آن را بكشد و نظم صدا را به هم زند، و اين سنّت است، پيامبر خدا (ص) فرموده است: «با آواز خود قرآن را زينت دهيد.»«٥٠»

و نيز فرموده است: «خداوند به چيزى اجازه نداده كه مانند اجازه او به خواندن قرآن با آواز خوش باشد»«٥١» و نيز: «كسى كه با قرآن تغنّى نكند از ما نيست.»«٥٢»

گفته‌اند: مراد از تغنّى استغنا و بى‌نيازى است، و نيز گفته‌اند: مقصود ترنّم و گردانيدن صداست و اين معنا از نظر اهل لغت درست‌تر است.

و نيز روايت شده است كه آن حضرت شبى به صداى عبد الله بن مسعود گوش فرا داد سپس فرمود: «هر كس بخواهد قرآن را تر و تازه آن چنان كه نازل شده است بخواند بايد مانند ابن امّ عبد (ابن مسعود) قرائت كند.»«٥٣»

و نيز به ابن مسعود فرمود: «بخوان». ابن مسعود عرض كرد: اى پيامبر خدا قرآن بر شما نازل شده من بخوانمي فرمود: «من دوست دارم قرآن را از غير خودم بشنوم» ابن مسعود قرآن مى‌خواند و پيامبر خدا (ص) مى‌گريست«٥٤». و نيز فرمود: «كسى كه به آيه‌اى از كتاب خدا گوش فرا دهد آن آيه در روز قيامت براى او نورى خواهد بود.» و در خبر است: «ده حسنه برايش نوشته مى‌شود»«٥٥» و هر قدر ثواب شنونده زياد باشد