راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ١٩٤ - باب سوّم در بيان روزه مستحبّ

روزه‌ام»، يعنى زبانم را به وديعت به من داده‌اند تا آن را حفظ كنم و چگونه ممكن است با دادن پاسخ به تو آن را آزاد كنمي بنابر اين روشن مى‌شود كه براى هر عبادتى ظاهر و باطن و پوست و مغزى است، و پوست هم داراى درجاتى است و هر درجه طبقاتى دارد، و تو اكنون مخيّرى كه به پوست مغز بسنده كنى يا در طلب مغز به جرگه اولو الالباب و خردمندان درآيى.

باب سوّم در بيان روزه مستحبّ‌

مى‌گويم: در الفقيه از على (ع) روايت شده: «پيامبر خدا (ص) فرموده است: هر كس از روى ميل يك روزه غير واجب بگيرد خداوند او را وارد بهشت مى‌كند»«١» از ابى جعفر امام باقر (ع) نقل شده كه فرموده است: «هر كس روزى را با روزه به پايان برساند وارد بهشت مى‌شود.»«٢»

پيامبر خدا (ص) فرموده است: «هر كس يك روز را در راه خدا روزه بدارد برابر يكسال روزه به او پاداش داده مى‌شود.»«٣»

و نيز فرموده است: «هيچ روزه‌دارى بر قومى كه اطعام مى‌كنند وارد نمى‌شود، مگر آن كه اعضاى بدنش براى او تسبيح مى‌گويند و فرشتگان بر او درود مى‌فرستند و درود فرشتگان طلب آمرزش است.»«٤»

حسن بن محبوب از جميل بن صالح از محمّد بن مروان روايت كرده كه از ابى عبد الله (ع) شنيدم كه مى‌فرمود: «پيامبر خدا (ص) روزه مى‌گرفت تا آن اندازه كه گفتند افطار نمى‌كند، و افطار مى‌كرد تا آن حدّ كه گفتند روزه نمى‌گيرد. سپس آن حضرت يك‌