حق‌تعالى گفت:چون ايشان ايمن شدند و آسوده و فربه بنشستند،من ايشان را ناگاه بگرفتم به عذاب و هلاك كردم ازآنجا كه ايشا[ن] [٣]ندانستند و توقّع نكردند،چنان كه در مثل گفتند:من مأمنه يؤتى الحذر،مرد حذركننده را از جايى گيرند كه او ازآنجا ايمن باشد.اگر حال حذر اين باشد،حال غافل چه باشد! و البغت الفجأة،يقال:بغته يبغته بغتا،أو بغتة و بغت الرّجل فهو مبغوت،و قال الشّاعر [٤]:

و أنكأ شىء حين يفجؤك البغت
و الشّعر،العلم بدقيق الامور،قيل:انّه من الشّعر،و اين علمى باشد محدث،يقال:شعرت بكذا،آگاه شدم به اين كار،براى اين [٥]در حقّ خداى تعالى استعمال نكنند.

وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرىٰ آمَنُوا ،آنگه حق‌تعالى بر وجه ترغيب و تقريب و استدعا گفت:اگر اهل اين شهر[ها] [٦]ايمان آوردندى و از من بترسيدندى و از معاصى من اجتناب كردندى،من درهاى خير و بركت [٧]بر ايشان گشاده كردمى از آسمان و زمين،از آسمان به باران و از زمين به نبات،و گفتم كه [٨]:اصل بركت ثبات [٩]باشد من بروك البعير،و گفته‌اند:بركات آسمان اجابت دعا باشد،و بركات زمين إنجاح الحوائج،و لكن خلاف اين كردند و رسولان مرا به دروغ داشتند،تا لا جرم بگرفتيم ايشان را به آنچه كردند.

[١] .مل:پيشتر.

[٢] .مج،وز+بودند.

[٣] .اساس:ندارد،با توجه به مج،وز افزوده شد.

[٤] .مج،وز،مل+شعر.

[٥] .اساس:آنك،با توجه به مج،وز تصحيح شد.

[٦] .اساس:ندارد،با توجه به مج،وز افزوده شد.

[٧] .مج،وز،مل:بركات.

[٨] .وز،مل:بگفتيم.

[٩] .آج،لب،بم:نبات.