در اعتاب مقدسه مشرف بود و مدتى نيز در شيراز به تدريس اشتغال داشت. در قم نيز جمعى از محضر وى استفاضه نموده‌اند، لذا طريقه ملا صدرا در اصفهان مورد استقبال قرار نگرفت، اگر چه اساتيد و مدرسان حكمت به آثار او خصوصا به تعليقات او بر شفاى شيخ قسمت الهيات توجه داشتند. ملا رجب على در آثار خود متعرض عقايد ملا صدرا شده است و عقايد او را مورد انتقاد قرار داده است. ما در جلد اول منتخبات فلسفى، مناقشات ملا رجب على بر حركت جوهرى مختار صدر الحكماء را نقل نموده‌ايم.

در حواشى آقا حسين خوانسارى بر شفا و حواشى ملا محمد باقر سبزوارى معاصر آقا حسين، مطالب حواشى شفاى آخوند زياد نقل شده است. از او به عنوان بعض الفضلاء يا (قيل) ياد نموده‌اند، ولى كم متأثر شده‌اند. در آثار ملا شمساى گيلانى نيز افكار و عقايد ملا صدرا نقل و مورد انتقاد قرار داده شده است. حقير نگارنده، عقايد او را در مقام انتقاد از ملا صدرا نقل و رد نموده. و افكار اين اعاظم در مقابل عقايد و يا تحقيقات آخوند سطحى است.

جمال الدين رضوى اصفهانى محشى شفا در ديباچه تعليقات از ملا صدرا تجليل نموده و گفته است:

كليه حواشى متأخران بر كتاب شفا زياد تحقيقى نيست و غير از فيلسوف متأله آيت اللّه العظمى صدر المحققين كسى حق كتاب را درست ادا ننموده است. فيض كاشانى و فياض لاهيجى و شيخ حسين تنكابنى و محمد بن على رضا ابن آقاجانى در حوزه اصفهان تدريس ننموده‌اند تا عقايد و افكار و مبانى استاد خود را ترويج نمايند. و بعضى از تلاميذ خود آخوند هم مثل آخوند ملا عبد الرزاق به مبانى استاد، معتقد نشده‌اند. از باب آن كه شايد در اوايل تحصيل از استاد ديگر، غير از آخوند استفاده كرده‌اند و يا آن كه نزد آخوند كتب مشايى را (مثل شفا و اشارات) قرائت نموده‌اند و يا آن كه روش فكرى آنها با مذاق مشهور سازگارتر بوده است.

شارح قبسات با آن تبحر در فلسفه و با اعتقاد عجيبى كه به استاد خود ملا صدرا دارد و او را در ادوار اسلامى نظير ارسطو و افلاطون در ادوار قبل از اسلام مى‌داند، با اين حال مثل فيض و شيخ حسين تنكابنى به تمام ذات، متأثّر از استاد نشده است.

به عقيده حقير، بعد از ملا صدرا سبك تحرير عقايد فلسفى عوض شد و اين معنا از آثار حكماى بعد از آخوند به وضوح فهميده مى‌شود، اما اين كه از چه موقع عقايد ملا صدرا افكار حكماى اسلامى را تحت شعاع خود قرار داد، بايد عرض كنم نگارنده، در آثار اردستانى كم و بيش عقايد آخوند را پيدا نموده است. و در رسائل ملا نعيماى طالقانى، بيشتر، عقايد آخوند ظاهر شده است. در كتاب اصل الاصول اين معنا ظاهرتر است، ولى در كتاب مفصل او در معاد، همان عقايد و افكار دوانى و