شيخ در مباحث مربوط به معاد بر اين معنا كه نفوس انسانى بعد از بوار و خراب ابدان، به حقايق لذات و آلام جسمانى مى‌رسند برهان اقامه نموده است. و كأنّه تعلق نفس به بدن و اشتغال آن به تدبير هيكل جسمانى متعلق روح، از شهود ادراكات عقلى و لذت و الم روحانى مانع است. و نيز فرمودند رغبت حكماى الهى در ادراك سعادت عقلى، از رغبت آنها به نيل به سعادت و لذات بدنى بيشتر است، اگر چه سعادت بدنى نيز به آنها اعطا شده است [١]، (اگر چه داده شده‌اند سعادت بدنيه را).

و يا اين كه در ترجمه كلام شيخ بگوييم: يعنى اگر چه حكماى الهى نيز اعطاى سعادت بدنيه كرده‌اند و از لذات و آلام جسمانى مخصوص به ابدان در قيامت خبر داده‌اند؛ چه آن كه جمعى از اهل حكمت، از انبيا بوده‌اند و انبيا- عليهم السّلام- به معاد جسمانى خبر داده‌اند و در اعتقاد به آن اصرار ورزيده‌اند.