شيرازى استاد او اين بحث را بهتر از هر كسى بيان فرموده است و نفس در قيامت با همين بدن- كه عين بدن دنيوى است، ولى بدون جهت قبول كون و فساد- محشور مى‌شود و تعلق آن به بدن ديگر در دنيا مستلزم تناسخ محال است و در آخرت به همين بدن دنيوى تعلق دارد با قيد ترقى اين بدن دنيوى به نحوى كه صلاحيت داشته باشد از براى اتصال به نفس، لذا امام صادق عليه السّلام فرموده‌اند: «فيذهب البدن‌

تحصيل مانند فخر رازى به اين مسأله توجه داشته و گفته‌اند: معاد و حشر، عبارت است از اعاده يا عود روح به بدن خود در عالم آخرت نه دنيا وگرنه دنيا و آخرت يكى مى‌شود.

و نيز بايد دانست كه آيات و اخبار و احاديث وارد از اهل عصمت و طهارت در مسأله معاد، متشابه مى‌باشند و كسى مى‌تواند در اين مسأله اظهار نظر و رأى نمايد كه در علم معقول و منقول صاحب رأى باشد، حق هر تازه رسيده‌اى نيست كه در اين مسأله سخن گويد. مسأله‌اى به عويصى مسأله معاد در بين مسائل مربوط به اصول عقايد وجود ندارد. شخص محقق در عقايد بايد از مقام ربوبى و از ارواح پاك منغمران در حق (اهل عصمت) بخواهد كه واقع را اگر چه درجه‌اى از آن باشد، به انسان مكشوف نمايند:

از كمانِ سست، تير انداختن‌

كار هر بافنده و حلّاج نيست‌