ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٩٧ - *(چيزهايى كه جامه و بدن را نجس ميكند) *

با سؤال نيست. چون سائل از نجاست لباس پرسيده است. لذا گفته‌اند معنى خبر آنست كه كسى كه در لباسى جنب شده اگر ديگرى آن لباس را بپوشد و عرق كند باكى بر او نيست. يا اينكه حمل بر تقيّه كرده‌اند يعنى امام از دادن جواب مستقيم خود دارى كرده زيرا بسيارى از عامّه منى را پاك ميدانند».

١٥٢- و در خبر ديگرى آمده كه حضرت فرمود: جامه كسى را جنب نميكند و كسى هم جامه را جنب نميسازد. (يعنى اگر جنب در جامه‌اى عرق كند و بعد آن جامه را ديگرى بپوشد چنين نيست كه بر شخص اخير غسل واجب شود).

١٥٣- و زيد شحّام از امام صادق ٧ پرسيد: لباسى كه در آن منى بوده بتن داشتم، باران بر من بباريد تا جامه‌ام تر شد. فرمود: اشكالى ندارد (يعنى بتن داشتن اين لباس در غير حال نماز، و حديث شماره ١٥٥ شايد توضيح اين حديث را بدهد).

و اگر كسى در بسترى كه آلوده به منى است بخوابد و در آن بستر عرق كند اشكالى ندارد. (چون صرف عرق كردن موجب نجاست نيست مگر اينكه علم بوصول نجاست پيدا كند).

و هر گاه شخص جنب در جامه‌اش عرق كند هنگامى كه غسل كرد ميتواند در آن جامه بدن را خشك كند. (چون عرق جنب پاك است)، و هر گاه جنابت از مورد حلال حاصل شده باشد و شخص عرق كند در آن جامه نمازگزاردن جايز است. و هر گاه جنابت از حرام باشد نماز گزاردن در لباس آلوده به عرق آن جايز نيست. و اگر