ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٩٥ - باب در بيان چگونگى خواندن نماز از آغاز آن تا پايان آن

اوّل چشمى كه از ترس خدا گريسته باشد، دوّم: چشمى كه از محرّمات الهى و آنچه ديدنش ممنوع شده پوشيده باشد. سوّم چشمى كه در راه خدا بيدارى و شب‌زنده‌دارى كشيده باشد.

٩٤٣- از صفوان جمّال (يا شتر دار) روايت كرده‌اند كه گفت: من چند روزى پشت سر امام صادق ٧ نماز خواندم، و آن حضرت در هر نمازى قنوت مى‌خواند خواه نمازى كه آن را بلند نمى‌خواند خواه نمازى كه آن را بلند مى‌خواند.

(يعنى اعمّ از اينكه نماز جهريه بود يا اخفاتيّه امام ٧ قنوت مى‌خواند).

٩٤٤- و روايت كرده‌اند از زراره كه گفت: امام باقر ٧ فرمود: هر قنوتى را بلند بايد خواند.

و آنچه در قنوت نمازهاى فريضه در تمام روزها غير از جمعه ميخوانند اين دعا است: «اللّهمّ إنّي أسألك لي و لوالديّ و أهل بيتي و إخواني المؤمنين فيك اليقين و العفو و المعافاة و الرّحمة و المغفرة و العافية في الدّنيا و الآخرة» (يعنى: خداوندا از تو مى‌خواهم براى خود و پدر و مادرم و فرزندانم و خانواده‌ام و برادران ايمانيم يا مؤمنم كه در جهت تو و بخاطر تو با ايشان برادرم براى همه ايشان از تو مسألت ميكنم كه جملگى را صاحب يقين گردانى و همه را مورد بخشايش خود قرار دهى و از تقصيرات همه درگذرى و رحمت واسعه خويش را شامل همگى ما سازى و گناهان همه را بيامرزى و در دنيا و آخرت عافيت عطا فرمائى) و چون از خواندن قنوت فارغ شدى پس به ركوع برو، و بعد سجده كن، وقتى از سجده دوّم سر برداشتى بدين نحو