ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥٤٢ - *(باب احكام سهو در نماز) *

بطلان نماز او نشده است، يا سجده سهو بر او نيست.

١٠٠٩- و منصور بن حازم از آن حضرت ٧ پرسيد: هر گاه شخص نماز كند و به خاطرش آيد كه يك سجده زياد بجا آورده است چه كند؟ فرمود: براى زيادى (و يا كمى) يك سجده نماز را اعاده نمى‌كند ولى براى زيادى يا نقصان يك ركوع نماز را اعاده ميكند.

١٠١٠- عامر بن جذاعه گويد: امام صادق ٧ فرمود: هر گاه دو ركعت اوّل نماز سالم و بدون نقص باشد آن نماز سالم و صحيح است.

شرح: «مراد آنست كه اگر دو ركعت اوّل از شك سالم باشد شك در ركعات بعد را ميتوان علاج كرد و نماز را اعاده ننمود».

١٠١١- علىّ بن نعمان رازى گفت: من با دوستانم در سفرى بودم و در نماز بر ايشان امامت ميكردم شبى نماز مغرب را با آنان بجاى مى‌آوردم و سهوا در دو ركعتى سلام نماز را دادم، ياران گفتند دو ركعت نماز كردى، و من با ايشان سخن گفتم و ايشان نيز با من، و گفتند: ما نماز خود را اعاده مى‌كنيم، من در دل گفتم: نه من اعاده نميكنم ولى آن نماز ناتمام را به خواندن يك ركعت تمام مى‌كنم، و يك ركعت بجا آوردم، سپس بسفر ادامه داديم تا خدمت امام صادق ٧ رسيدم و ماجرا را براى آن حضرت گفتم، امام ٧ فرمود: آنچه تو كردى درست‌تر از آنچه ايشان كردند بود، و فرمود: آنچه تو كرده درست‌تر از آنچه ايشان كردند بود، و فرمود: آن كس اعاده مى‌كند كه نداند چند ركعت خوانده است.