ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٨٤ - باب مسواك كردن

اين دارد كه صبح شود (و وقت نماز شب بگذرد) اشكالى ندارد.

١٢٣- پيامبر ٦ فرمود: اگر بر امّتم سخت و مشقّت انگيز نميشد آنان را به هنگام وضو براى هر نمازى بمسواك زدن امر ميكردم. (يعنى مسواك زدن دندان را در هنگام وضو واجب ميساختم).

١٢٤- و روايت شده كه اگر مردم ميدانستند در مسواك زدن چه فوائدى است، حتما شب وقت خوابيدن مسواك را بهمراه خود ببستر و زير لحاف ميبردند.

١٢٥- و روايت شده: كه كعبه به خداوند عزّ و جل از آنچه كه از دم و نفسهاى نامطبوع مشركان مييافت شكايت كرد، پس خداى تعالى به كعبه وحى فرمود چشمت روشن باد اى كعبه كه من براى تو ايشان را با گروهى عوض ميكنم كه دهانهاى خود را با شاخه درختان پاكيزه ميسازند، پس هنگامى كه خداى عزّ و جل حضرت محمد ٦ را برانگيخت جبرئيل روح الامين با مسواك بر آن حضرت نازل شد. (مراد مسواكهاى اعراب است كه از شاخه نوعى از درختان است كه در آن ديار ميرويد).

١٢٦- و امام صادق ٧ فرمود: در مسواك زدن دوازده فايده و اثر است:

جزء سنّت است، و پاكيزه‌كننده دهان است، روشنى بخش چشم ميباشد، و خداوند را خشنود ميسازد، دندانها را سفيد ميكند، و زردى دندان را از بين ميبرد، لثه را