ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٩٥ - *(چيزهايى كه جامه و بدن را نجس ميكند) *

كرد و سه بار فاصله بين مقعد و بيضتين را با انگشت كشيد و ميان آن دو موضع يا ميان بيضتين تا سر آلت را با دو انگشت خود بفشرد كه محتواى آن بيرون آيد و بعد استنجا كند، پس اگر بعد از آن ترى بيايد هر چند تا ساقها برسد باكى بر آن نيست.

(يعنى ترى مشتبه كه شناخته نشود و الا اگر شناخته شد حكم خود را دارد) و هر گاه شخصى درون نشيمنگاه خود يا داخل آلتش را دست برساند تجديد (از سر گرفتن) وضو بر او لازم است، و اگر اين عمل را در هنگام نماز انجام دهد بايد نماز را قطع كند و وضو بگيرد و نماز را دوباره از سر بخواند، و هر گاه دهانه آلتش را بگشايد بايد وضو و نماز را اعاده كند.

شارح گويد: «اين فتواى صدوق عليه الرحمة است و يكتن ديگر از بزرگان فقهاى قديم بنام ابن جنيد، و دليل آن روايت عمّار ساباطى است كه شيخ عليه الرّحمة در تهذيب نقل كرده، ولى فقهاى ديگر آن را حمل بر تقيّه ميكنند، و وضو را با اين عمل باطل نميدانند».

و كسى كه حقنه كند يا شيافى بردارد [كه نجس باشد] بر او لازم نيست وضو را اعاده كند اگر چه آن شياف يا داروى حقنه از او بيرون آيد مگر آنكه آلوده به نجاست باشد كه در اين صورت استنجا و وضو بر او لازم مى‌شود.

* (چيزهايى كه جامه و بدن را نجس ميكند)*

١٤٩- امير المؤمنين ٧ در مورد «مذى» وضو را لازم نميدانست و نيز