ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٨٨ - باب در بيان چگونگى خواندن نماز از آغاز آن تا پايان آن

زمين كشيده و آرام بسوى خود آور و چون درست نشستى آنگاه تكبير بگو و همزمان و هماهنگ با آن دستها را (تا نزديك گوش) بالا ببر،

و در ميان دو سجده بگو: «اللّهمّ اغفر لي و ارحمني و أجرني و اهدني و عافني و اعف عنّي» (يعنى: خداوندا مرا بيامرز و مرا ببخشا و مورد رحمت خود قرار ده و در زير پرتو حمايت خود حفظ فرما و در امان خويش گير و هدايتم فرما و عافيت ده و از گناهانم در گذر و بر من ببخشا) و كافى است بگوئى: «اللّهمّ اغفر لي و ارحمني» بعد دستهايت را بردار و بگو: «اللَّه اكبر» و سجده دوّم را بجا آور و آنچه در سجده اوّل خواندى در سجده دوم نيز بخوان، و اشكالى ندارد و منافى نماز نيست كه در ميان دو سجده اقعاء كنند (إقعاء» نزد فقها حالتى از نشستن است كه بر روى دو پنجه پاها يا باصطلاح سر شست و با تكيه بر پاشنه پا مى‌نشينند، و نزد لغويين نشيمن را روى زمين قرار دادن و دو ساق را از زمين برداشتن است).

و نيز باكى نيست بر إقعاء ميان ركعت اوّل و دوّم و سوّم و چهارم نماز، و نشستن بنحو إقعاء در تشهد اوّل و دوم جايز نيست، زيرا كسى كه بصورت إقعاء نشسته در واقع درست و صحيح ننشسته است بلكه پاره‌اى از اعضاى او بر پاره‌اى ديگر تكيه كرده و بحالت موقّت نشسته و در اين حالت صبر و تحمّل لازم براى دعا و تشهّد ندارد، ولى كسى كه دير به جماعت رسيده و مثلا ركعت اوّل او مصادف با ركعت دوم امام است هر گاه امام براى تشهّد بنشيند در حالى كه او لزوما بايد برخيزد در چنين حالتى شخص بايد تجافى كند و كاملا ننشيند (يعنى حالتى از نشستن داشته باشد كه به قيام نزديك و حتّى المقدور از نشستن تمام دور باشد، و ظاهرا مراد سر پا و يا سر پنجه‌