ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٧٨ - باب در بيان چگونگى خواندن نماز از آغاز آن تا پايان آن

و «بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم» را در همه نمازها بلند و آشكار بگو، و نيز تمامى قراءت را در نماز مغرب و عشاء و صبح بلند بخوان بدون اينكه خود را بزحمت و مشقّت اندازى يا صداى خود را زياد بلند كنى، بلكه بايد آوازت ميانه باشد نه بسيار بلند و نه بسيار آهسته، زيرا خداوند عزّ و جلّ ميفرمايد: وَ لا تَجْهَرْ بِصَلاتِكَ وَ لا تُخافِتْ بِها وَ ابْتَغِ بَيْنَ ذلِكَ سَبِيلًا (يعنى: نمازت را به آواز بلند مخوان، و آهسته نيز مخوان بلكه ميان آن دو راهى بجوى).

و قراءت را در نماز ظهر و عصر با صداى بلند مخوان، كه هر كس قراءت را در اين دو نماز با صداى بلند بخواند يا بر عكس قراءت را در نمازهاى مغرب و عشاء و صبح از روى عمد آهسته و غير آشكار بخواند، بر اوست كه نمازش را اعاده كند، و اگر چنين كارى را از روى فراموشى انجام دهد لازم نيست اعاده كند، مگر در روز جمعه در نماز ظهر كه قراءت را بلند مى‌خواند.

و بهتر آنست كه در دو ركعت آخر نمازهاى ظهر و عصر و عشا تسبيحات اربعه را بخوانى. (سبحان اللَّه و الحمد للَّه و لا إله إلّا اللَّه و اللَّه أكبر).

٩٢٣- و حضرت رضا ٧ فرمود: اينكه در دو ركعت اول نماز قراءت (خواندن حمد و سوره) مقرّر گشته و در دو ركعت آخر تسبيح، براى فرقى است كه ميان آنچه خداوند متعال از جانب خويش واجب ساخته و آنچه براى رسولش‌