ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٤١ - باب در بيان فضيلت مسجدها و حرمت آن و ثواب كسى كه در آنجا نماز گزارد

مصلّاى خود بيرون نميرفت تا ركعت سوّم وتر را بجا مى‌آورد، و در آن ركعت پيش از ركوع قنوت ميخواند، پس سلام ميداد و دو ركعت نافله صبح را اندكى پيش از فجر و گاه همزمان با آن و گاه اندكى پس از آن بجا مى‌آورد، بعد دو ركعت نماز صبح را در صبح صادق كه سفيدى در عرض افق پديدار گشته و خوب روشن ميگشت ميخواند، اين نمازى بود كه رسول خدا ٦ هنگامى كه خداوند عزّ و جلّ از آن حضرت قبض روح فرمود بر آن مداومت داشت.

شرح: «منظور اينست كه اين نماز همان وضع نمازيست كه رسول خدا در روزهاى آخر عمر خويش بجا مى‌آورد، و احتمال نسخ در آن نيست و چنانچه روايتى بر خلاف اين باشد چون زمان در آن ذكر نشده پس در آن احتمال نسخ ميرود، و نسبت به نافله عصر كه در اين خبر چهار ركعت ذكر شده در حالى كه نصوص ديگر آن را هشت ركعت دانند شايد جهتش رنجورى آخر عمر آن حضرت بوده و يا علتى ديگر داشته است، و اللَّه اعلم».

باب در بيان فضيلت مسجدها و حرمت آن و ثواب كسى كه در آنجا نماز گزارد

٦٨٠- خالد بن ماد قلانسى از امام صادق ٧ روايت كرده كه آن حضرت فرمود: مكّه حرم خداوند و حرم رسول خدا ٦ و حرم علىّ بن أبى طالب‌