ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٣٤ - *(نماز خواندن بر ميت) *

امير المؤمنين ما به نماز سهل بن حنيف نرسيديم، آن حضرت ميفرمود جنازه را پيش ميگذاشتند و بار ديگر بر او پنج تكبير ميگفت تا وقتى به قبر او رسيد پنج مرتبه اين كار تكرار شده بود.

و كسى كه بر جنازه‌اى يك يا دو تكبير گفته باشد، بعد جنازه ديگرى كنار او گذارند، اگر بخواهد ميتواند در همان حال پنج تكبير ديگر بر هر دو بگويد (يعنى نماز اول را قطع نكند) و يا نماز اوّل را با سه تكبير بپايان برد و نماز ديگرى را بر ميّت دوم از سر گيرد.

و هر گاه كسى بر جنازه‌اى نماز گزارد و معلوم شود كه جنازه سر و ته و از وضع صحيح شرعى واژگونه بوده است (مثلا سر او در محلّ پايش و پايش در محلّ سر قرار داشته يا به رو افتاده و يا سر بطرف دست چپ واقع شده بوده است) پس بايد آن را بصورت درست در آورده و پيش نهند و نماز را تكرار كند.

٤٧١- حلبى از قول امام صادق ٧ روايت كرد: هر گاه كسى در اثناى نماز برسد و يك يا دو تكبير از نماز ميّت را با امام دريابد بايد باقيمانده تكبيرات را خود، پياپى بجاى آورد.

٤٧٢- عمر بن يزيد از امام صادق ٧ روايت كرده كه آن حضرت فرمود:

هر گاه مؤمنى از دنيا برود و چهل نفر از مؤمنان بر جنازه او حضور يافته و بگويند:

«اللّهمّ إنّا لا نعلم منه إلّا خيرا و انت اعلم به منّا» (يعنى: بار خدايا ما جز خير و