ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٢٥ - كفن كردن ميت و ترتيبات آن

هميشه چراغى روشن باشد و تا هنگامى كه امام صادق ٧ وفات يافتند اين چنين بود. پس از آن حضرت موسى بن جعفر عليهما السّلام نيز در مورد محلّ مسكونى پدرشان همان دستور را فرمودند تا زمانى كه آن حضرت را (بدستور هارون) به عراق بردند و پس از آن ديگر معلوم نشد كه چه پيش آمد.

و كسى كه جنب باشد و بخواهد مرده را غسل دهد بايد استحبابا وضو بگيرد همانند وضوى نماز، بعد از آن مرده را غسل دهد و كسى كه بعد از غسل دادن ميّت بخواهد جماع كند مستحبّ است وضو بگيرد پس از آن جماع كند.

هر گاه مرده‌اى غسل داده شود و از او خون فراوانى خارج شود و خونريزى بند نيايد بر آن محلّ گل رس گذاشته مى‌شود خونريزى بند مى‌آيد.

٤٤٨- سليمان بن خالد از امام صادق ٧ سؤال كرد: آيا كسى كه ميّت را غسل ميدهد خود نيز بايد غسل كند؟ آن حضرت فرمود: آرى، پرسيد: آن شخصى كه او را داخل قبر ميگذارد چطور؟ آن حضرت فرمود: نه او فقط جامه را مسّ ميكند. (به عبارت ديگر امام فرمود: او كه اساسا با بدن ميّت تماسّ پيدا نميكند تا موضوع غسل كردن يا نكردن برايش مطرح باشد، ديگر چه جاى سؤال است؟).

٤٤٩- امام صادق ٧ فرمود: هنگامى كه اسماعيل (فرزند ارشد آن حضرت)