ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥٠٨ - *(باب تعقيبات نماز) *

خداوند عزّ و جلّ نگشوده و بالا نبرده مگر آنكه خداوند تبارك و تعالى را آزرم آمده كه آن را خالى برگرداند تا اينكه از فضل و رحمت خويش آنچه را خواهد در آن دست نهد، پس هر گاه كسى از شما دعا كند بايد دستهاى خود را برنگرداند تا اينكه آن دستها را به سر و روى خود بكشد. و در خبر ديگرى وارد شده كه دستها را بر صورت و سينه‌اش بكشد.

٩٥٤- امير المؤمنين ٧ فرمود: هر كس مى‌خواهد او را به پيمانه‌اى كه تمامتر باشد كيل دهند يا اعظم ثوابها را به او بدهند يا به سنگ ترازوى كامل‌تر و عظيم‌تر بركشند بايد آخرين سخنش اين آيات باشد: سُبْحانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ، وَ سَلامٌ عَلَى الْمُرْسَلِينَ، وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ».

(يعنى: تسبيح كن و منزّه بدان پروردگارت را پروردگارى كه صاحب عزّت و عظمت و كبريا است و عزيز و منزّه است از هر آنچه كه مشركان و گمراهان در وصف او مى‌گويند، و درود و رحمت الهى بر پيامبران مرسل باد، و جميع محامد و ثناها مخصوص خداوند يكتا است كه پروردگار جهانيان است) بدرستى كه هر كس چنين كند به عدد هر مسلمانى براى او حسنه‌اى بنويسند.

٩٥٥- امير المؤمنين ٧ فرمود: هر گاه كسى از شما از نماز فارغ شود بايد دستهايش را بسوى آسمان بلند كند و بكوشد و بدعا پردازد، عبد اللَّه بن سبا عرض كرد: يا امير المؤمنين مگر خداوند عزّ و جلّ در همه جا حاضر نيست؟ آن حضرت فرمود: بلى، گفت: پس چرا بنده هنگام دعا دستهايش را بسوى آسمان بلند مى‌كند؟ آن حضرت‌