ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٠ - (در بيان آبها و پاكى و پاك آفرينى، و پليد شدن آنها)

١- و (در همين خصوص) امام صادق ٧ فرموده: هر آبى پاك است مگر اينكه خود بدانى كه ناپاك است (يعنى علم حاصل كنى).

٢- و نيز آن حضرت فرمود: آب پاك ساز و پاك‌كننده است نجس را، ولى خود با چيز ديگرى (غير آب) پاك نميشود.

پس هر گاه آبى را يافتى و در آن پليدى و ناپاكى سراغ نداشتى با آن وضو بساز و از آن بياشام. و بر عكس چنانچه در آن چيزى كه آن را ناپاك مى‌كند يافتى از آن وضو مساز و مياشام مگر در حال ناچارى كه در اين حال مى‌توانى فقط از آن بياشامى، ولى از آن وضو مساز، و در اين حال تيمّم كن مگر آنكه آب بمقدار كرّ باشد كه در اين صورت وضو ساختن با آن و آشاميدن از آن اشكالى ندارد. خواه چيزى (از نجاسات) در آن افتاده باشد يا نه تا جايى كه بوى آب دگرگون نشده باشد (يعنى آن نجاست كه در آب ريخته يا افتاده، بوى آب را همانند خود نساخته باشد) و اگر تغيير و دگرگونى حاصل كرد نه از آن بياشام و نه وضو بساز.

مترجم گويد: «اينكه دگرگونى را ببوى تنها گفته من باب مثال است. زيرا تغيير مزه و رنگ هم دليل تغيير و دگرگونى است، هر چند تغيير رنگ در روايات ما ديده نشده بلكه تنها تغيير بو و طعم در اخبار آمده مانند صحيحه ابن بزيع در مورد آب بئر (چاه آب). و شيخ طوسى در نهايه به نجاست آب متغيّر بهر يك از اين سه:

(بوى، مزه، رنگ) فتوى داده است، و فرموده: بهيچ وجه استعمال آبى كه رنگ يا بو يا طعم آن به سبب وقوع نجاست در آن تغيير يافته جايز نيست. و در سنن ابن ماجه كه از عامّه است ابو امامه باهلى از پيغمبر ٦ نقل كرده كه فرمود: «إنّ الماء لا ينجّسه‌