ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٤٤ - *(نماز خواندن بر ميت) *

بطور مطلق بر زبان آن حضرت جارى شد فضيلت آن همچنان بطور مطلق باقى ماند.

و هر گاه شخصى به ضيافتى دعوت شود و از سوى ديگر جهت شركت در مراسم مربوط به جنازه‌اى فرا خوانده شود رفتن بمراسم آن جنازه را اجابت كند زيرا جنازه امور اخروى را يادآورى ميكند و ضيافت و مهمانى يادآور امور دنياست.

٤٩٥- رسول خدا ٦ فرمود: هر گاه به شركت بر سر جنازه‌ها و انجام امور مربوط به آن خوانده شديد در رفتن و همكارى شتاب كنيد و هر گاه به عروسيها و ضيافتهايى از اين قبيل دعوت شديد بكندى و سنگينى اجابت كرده يا دير برويد و بالجمله حتّى المقدور اشتياق به رفتن از خود نشان ندهيد.

و پدرم- كه خدا از او خشنود باشد- در رساله‌اى كه براى من فرستاده گويد: با كفش غير عربى كه پشت پا را ميپوشاند بر ميّت نماز مگذار (بلكه با نعلين عربى كه روى پا باز است نماز بخوان) و دو ميّت را در يك تابوت مگذار، و گويد: هر گاه دو مرد بخواهند بر جنازه‌اى نماز كنند يكى از آن دو پشت سر ديگرى كه امام است ميايستد و در كنار امام نميايستد (يعنى پهلوى راست).

و باز پدرم گويد: هر گاه جنازه مردى و زنى و پسر نوجوانى و غلامى جمع شود پس آنها را به اين ترتيب در كنار هم بگذار: پيش از همه زن را به جانب قبله بگذار و بنده را بعد از او قرار بده و پسر را بعد از بنده و مرد را پس از پسر و نزديك به امام‌