ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٥ - (در بيان آبها و پاكى و پاك آفرينى، و پليد شدن آنها)

نجس شده باشد، شايد به آب اضافه‌اى كه ريخته‌اى برخورد كرده لذا مشكوك النجاسة است و أصل بر طهارت است. نتيجه اينكه طهارت آب استنجا را نمى‌شود از اين روايات استفاده كرد، چنان كه جمعى از فقهاء برآنند و اين معنى را ميتوان با رجوع بكتاب مفتاح الكرامة ج ١ ص ٩٣ و ٩٤ تحقيق كرد. و اين طول كلام از اين رو است كه پاره‌اى از جوانان زمان خرده‌گيرى كرده و اشكال ميكنند و مى‌گويند:

اسلام چگونه رعايت نظافت و بهداشت را كرده در حالى كه آب مستعمل در تطهير غايط را پاك و پاكيزه مى‌داند و استعمال آن را جائز ميشمارد و لو براى خوردن! و در واقع اشكالشان مربوط به نصوص اسلامى نيست بلكه بر فتاوى فقهاء متأخّرين است كه از اين اخبار طهارت آب فهميده‌اند».

و اگر هنگام شستن دست (در وضو)، آب از دست شخص در ظرف بچكد يا بر زمين ريخته و سپس در ظرف بجهد اشكالى ندارد و همچنين است حكم در هنگام غسل جنابت (يعنى غساله غسل جنابت به جامه يا ظرف آب ترشّح كند).

و اگر حيوان مرده‌اى در آب جارى افتاد اشكالى نيست كه از آن جانب (يعنى محلّ بالاتر جريان آب) كه ميته در آن نيست وضو سازند.

٢١- و از امام صادق ٧ پرسيدند از آب راكدى كه در آن مردارى باشد، حضرت فرمود: از آن طرفى كه ميته در آن نيست وضو سازند، نه از جايى كه در آن ميته هست.

مترجم گويد: «شيخ طوسى در استبصار اين حديث را نقل كرده و گويد: مراد آب راكدى است كه بيشتر از كرّ باشد، و امر بوضوء از جانب ديگرى براى آنست كه نفس انسان باك دارد و پرهيز ميكند از آبى كه مجاور مردار است هر چند پاك شرعى باشد».