ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٣ - (در بيان آبها و پاكى و پاك آفرينى، و پليد شدن آنها)

ميساخت، و آن عبارت از آبى است كه چند دانه خرماى خشك در آن ميانداختند و آب صاف و پالوده در سمت بالاى آن قرار ميگرفت و تلخى يا شورى (املاح) آب ته‌نشين ميشد و رسول خدا ٦ از آن قسمت صاف وضو ميساخت، پس هر گاه كه خرما رنگ آب را تغيير داد، ديگر وضو ساختن با آن جايز نيست، (به جهت مضاف بودن آن.) و نبيذى كه با آن ميتوان وضو ساخت و نوشيدنش جايز است همان نبيذى است كه در شروع روز انداخته و شامگاه از آن استفاده كنند يا شامگاه انداخته و بامداد (شروع روز) مورد استفاده قرار گيرد.

مترجم گويد: «واضح است كه چنين مايعى بهيچ وجه نميتواند جزء مشروبات الكى محسوب گردد و يا مشمول مقرّرات مربوط به آن باشد».

و اگر كسى بخواهد در كنار گودال آبى غسل كند و بيم آن دارد كه آب مستعمل بگودال باز گردد كفى آب به پيش رو، و كفى به جانب راست و كفى به جانب چپ و كفى به پشت سر بريزد، و بعد غسل كند. (شايد اين بدان جهت باشد كه مطمئن نشود آب مستعمل بگودال باز گشته است).

و اگر از آبى كه انسان خود را هنگام قضاى حاجت با آن شسته بلباس يا بدن انسان ترشح كند، اشكالى ندارد و شستن لازم نيست.

مترجم گويد: «اين فتواى همه يا بيشتر فقهاى قرن چهارم يا پنجم هجرى است و در وسائل الشيعه رواياتى به مضمون اين فتوى از كتب اربعه و غير آن نقل شده، و از فقهاى بعد جماعتى بدليل اين روايات آب مستعمل در استنجا را با چند شرط پاك دانسته‌اند و آن شرائط از قبيل ناپاك نبودن دست قبل از استنجاست، يا نديدن ذرّات نجاست در آب، يا عدم تجاوز باطراف مخرج و يا همراه نبودن مدفوع با خون. ولى با وجود همه اين شرائط پاك بودن آب استنجا از اخبار فهميده نميشود؛ و فقطّ اخبار به‌