ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٧٦ - حد اعضاى وضو و ترتيب بجا آوردن و پاداش آن

احكام عقايد اماميّه را دارند لذا تقيّه در اينجا معنى ندارد».

٩٦- عائشه از پيامبر ٦ روايت كرده كه آن حضرت فرمود: پر حسرت ترين مردم در روز قيامت كسى است كه وضوى خود را بر پوست موجود ديگرى ببيند. (يعنى بر موزه و كفش مسح كند).

٩٧- و باز از عايشه روايت شده كه او گفت: اگر من بر پشت خر وحشى كه در بيابان است مسح كشم براى من خوشايندتر از آنست كه بر كفش و پايموزه مسح كنم.

و براى پيامبر ٦ پاى افزارى جز كفش سبك و راحتى كه پادشاه حبشه بآن حضرت برسم هديّه داده بود شناخته نشده است، كه قسمت پشت دو پاى آن شكافته بود، پس پيامبر ٦ بر پاهاى خود در حالى كه پاى افزار خويش را بپا داشت مسح كشيد، و مردم گفتند: همانا آن حضرت بر پاى افزار خود مسح كشيد با آنكه حديث در باره كشيدن مسح بر موزه اسنادش صحيح نيست.

شارح گويد: «زيرا اين حديث را ابو داود با سند خود از دلهم بن صالح نقل كرده، و ابن معين كه از بزرگان علما و رجاليّين آنهاست او را تضعيف كرده و ابن حبّان عالم معروف رجالى، حديث او را منكر و ناشناخته تلقّى كرده است».

٩٨- از موسى بن جعفر ٨ سؤال شد در مورد مردى كه پاى افزارش دريده شده و دست خود را درون آن نموده و پشت پاهايش را مسح ميكند، آيا براى او