ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٨ - (در بيان آبها و پاكى و پاك آفرينى، و پليد شدن آنها)

شود، و اين حكم زمانى است كه نجاست از درون كيسه و يا سرگين بخارج نفوذ نكرده و بچاه فرو نريزد، و هر گاه عذره و نجاست در چاه ريخت ده دلو از آب آن كشيده مى‌شود، و چنانچه عذره در آب از هم بپاشد چهل تا پنجاه دلو از آن كشيده مى‌شود.

و هر گاه در كنار چاه آبى كه براى طهارت و خوردن از آن استفاده ميكنند چاه مستراح و آبريز باشد پس اگر زمين سخت و غير قابل نفوذ باشد شايسته است ميان چاه و آبريز پنج ذراع فاصله باشد، و اگر زمين شنى و قابل نفوذ بود هفت ذراع فاصله كافيست.

٢٣- امام هشتم حضرت رضا ٧ فرمود: دورى و نزديكى بالوعه (آبريز) به چاهى كه از آن استفاده مى‌شود ضرر نميرساند، ولى بايد آب چاه اوصافش تغيير نكند.

٢٤- از ابى بصير روايت شده كه گفت: ما در خانه‌اى فرود آمديم (وارد شديم) كه در آنجا چاه آبى بود و در كنارش بالوعه‌اى (چاه فاضلاب) و فاصله ميان آن دو بيش از دو ذراع نبود، رفقا از وضو گرفتن از آب آن چاه خود دارى كردند و كار بر ايشان مشكل شد (چون بايد آب از جاى ديگر تهيه كنند)، پس خدمت امام صادق ٧ رسيديم و موضوع را براى او گفتيم، فرمود: از آن آب وضو بسازيد زيرا آن‌