ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥٤٣ - *(باب احكام سهو در نماز) *

شرح: «چون علىّ بن نعمان نماز خود را تمام مى‌پنداشته و سخن گفته كلامش از روى سهو بوده لذا مى‌تواند برخيزد و يك ركعت را كه نخوانده است بجاى آورد و همين كار را كرده ولى رفقاى او با اينكه مى‌دانستند نمازشان تمام نشده سخن گفته‌اند پس درست آن بود كه نماز خود را فرداى تمام كنند بعد با امام صحبت نمايند ولى اين كار را نكردند لذا امام فعل او را تصويب كرد، و حصر در قسمت آخر خبر اضافى است نه حقيقى (يعنى يكى از موارد اعاده ذكر شده است)».

١٠١٢- عمّار گويد: امام صادق ٧ فرمود: هر كس در ركعت دوّم نماز ظهر يا عصر يا عشاء سهوا سلام دهد، و بعد متذكّر شود كه دو ركعت آخر را فراموش كرده همان جا نماز خود را تمام كند (يعنى دو ركعت باقى مانده را بجا آورد) هر چند به سرزمين چين رسيده باشد و اعاده همه نماز لازم نيست. (گويند از مدينه تا چين با وسائل نقليه آن زمان حدود شش ماه راه بوده است).

شرح: «اين فتواى صدوق عليه الرّحمه است و بر همين منوال در مقنع كه كتاب رساله عمليه اوست فتوا داده است و گفته كه اعاده كردن نماز فتواى يونس بن عبد الرّحمن است، و مشهور اين خبر را حمل بر اين كرده‌اند كه حكم در صورتى است كه روى از قبله بر نتافته باشد و يا طهارتش از دست نرفته باشد، ولى اين حمل بسيار بعيد است، و ميتوان گفت كه در اين مورد خاصّ حكم همين است و روايت عامر بن جذاعه مؤيّد آنست».

١٠١٣- عبيد بن زراره گويد: از امام صادق ٧ پرسيدم: شخصى نماز صبح را يك ركعت ميخواند و تشهّد مى‌گويد، و بر ميخزيد و رفت و آمد ميكند بعد متذكّر مى‌شود يك ركعت بيش نخوانده است، چه كند؟ فرمود: يك ركعت ديگر به آن‌