ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٣٦ - *(باب) * *(چگونگى اذان و اقامه و ثواب كسى كه اذان بگويد) *

براى هر دو يك أذان و دو اقامه گفت، و نيز ميان مغرب و عشا با يك أذان و دو اقامه جمع كرد (يعنى بدون آنكه فاصله قابل توجّهى ميان دو نماز اندازد همزمان هر دو را بجا آورد، به اين ترتيب كه نماز مغرب را به تأخير انداخت، آنگاه مغرب و عشاء را با هم خواند، و قسمت اخير كه مربوط به رسول خدا ٦ بود مؤلّف از اخبار ديگرى مانند حديث معاوية بن عمّار استفاده كرده و كلام خود او است نه دنباله خبر زراره يا خبر مستقل ديگرى).

٨٨٦- عبد اللَّه بن سنان از امام صادق ٧ روايت كرده كه آن حضرت فرمود: رسول خدا ٦ در حضر (و بدون اينكه در محظور سفر باشد) ميان ظهر و عصر با يك أذان و دو إقامه جمع فرمود و بهمين ترتيب ميان مغرب و عشاء جمع فرمود بدون علّت خاصّى با يك أذان و دو إقامه، (البتّه گفته‌اند اين روش سيره هميشگى آن حضرت بود كه هر گاه بين دو نماز جمع ميفرمود براى نماز دوّم أذان نمى‌گفت).

٨٨٧- و نيز روايت كرده‌اند كه هر كس با أذان و إقامه نماز گزارد، دو صفّ از فرشتگان پشت سر او بنماز ايستند، و كسى كه فقط با اقامه و بدون اذان نماز مى‌خواند پشت سر او يك صفّ از ملائكه تشكيل مى‌شود، و اندازه اين صف برابر فاصله ميان مشرق و مغرب است.

٨٨٨- در روايت عباس بن هلال از امام رضا ٧ آمده است كه آن حضرت‌