ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٦٧ - در بيان دلدارى دادن و دعوت بصبر و آرامش و بيتابى و زارى بهنگام مصيبت، و زيارت و ديدار از قبر مردگان، و نوحه كردن و به ماتم نشستن زنان

آورد، عمر گويد: به آن حضرت عرضكردم: آيا ميتوانم دو نفر ميّت را در دو ركعت نمازى كه ميخوانم شريك گردانم؟ فرمود: آرى ميتوانى، پس آن حضرت افزود:

همانا مرده خوشحال مى‌شود بسبب ترحّم و استغفار كه جهت او ميكنند آنچنان كه شخص زنده با هديه‌اى كه باو تقديم مى‌شود شادمان ميگردد. و جايز است كه شخص حجّ خود يا عمره‌اش يا بعضى از نمازش يا قسمتى از طوافش را براى پاره‌اى يا يكى از اهل خود كه مرده است قرار دهد و او از آن بهره‌مند مى‌شود تا آنكه بسا باشد كه آن مرده مورد غضب الهى واقع شده باشد و بخشيده شود و يا اينكه در تنگى و فشار قبر باشد و بخاطر اين عبادات، بر او گشاده گردد و به ميّت نيز سبب اين فرج را اعلام كنند و هر گاه شخص اين عبادات را براى دشمن اهل بيت انجام دهد در عذاب او تخفيف داده مى‌شود و نيز خيرات و احسان و ثواب صله رحم و حجّ را براى مردگان و زندگان هر دو ميتوان قرار داد، و اما نماز جايز نيست بجاى شخص زنده خوانده شود.

٥٥٥- و نيز امام صادق ٧ فرمود: شش چيز است كه ثواب آن پس از مرگ بمؤمن ميرسد: يكى فرزندى كه از خود بجاى گذارد و او برايش طلب مغفرت كند، و ديگر مصحفى كه از او بجا ماند اعمّ از قرآن يا ساير كتب مفيده كه هر كه تلاوت كند يا مطالعه نمايد و از آن سود برد ثوابش باو رسد، و ديگر درختى كه آن را بنشاند