ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٢ - (در بيان آبها و پاكى و پاك آفرينى، و پليد شدن آنها)

آبى كه بسبب خورشيد گرم شده باشد. و شايد اين حكم در آب گودالهاى بيابان باشد، نه ظروف در خانه و منازل).

و اشكالى در بكار بردن آبى كه با آتش گرم شده در وضو (و غسل) نيست (يعنى كراهت ندارد). و آن را نجس نميكند مگر لاشه حيوانى كه داراى خون جهنده است (يعنى اگر رگ آن را ببرند خون بجهد) ولى هر حيوانى كه داراى خون جهنده نيست در آب افتاد، با آن آب وضو ساختن و بكار بردن در تطهير اشكالى ندارد چه در آب مرده باشد چه نمرده باشد.

و هر گاه دو ظرف داشتى كه در يكى از آنها چيزى كه آب را متنجّس و ناپاك ميكند افتاده و ندانستى كه در كداميك از اين دو ظرف بوده، هر دو را بيرون بريز كه از هيچ كدام نمى‌توانى وضو بسازى و بايد براى نماز تيمّم كنى، و چنانچه از دو ناودان آب جاريست، يكى بول است و ديگرى آب، و اين دو با يك ديگر ممزوج و مخلوط شدند بعد قطره‌اى از آن آب مخلوط بلباس تو رسيد، اشكالى ندارد (يعنى لباست را نجس نكرده است).

٤- هشام بن سالم از امام صادق ٧ سؤال كرد: از بامى كه بر روى آن بول مى‌كنند و باران باريده و از زير سقف قطره قطره مى‌چكد و آگاهى به جامه انسان اصابت مى‌كند، حكم آن چيست؟ فرمود: اشكالى ندارد، آب باران بر آن غلبه دارد.

٥- و پرسيدند: اگر بر زمينى كه بول و نجاست و خون در آن است باران باريد و گل‌