ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥٥٥ - *(باب احكام سهو در نماز) *

١٠٣١- حسن بن محبوب از على بن حسن بن رباط و او از سعيد أعرج روايت كرده كه گفت: از امام صادق ٧ شنيدم كه ميفرمود: همان خداوند تبارك و تعالى رسول خود ٦ را بخواب برد يا خواب را بر او غالب گردانيد و وقت نماز صبح گذشت تا اينكه آفتاب طلوع كرد، آنگاه پيامبر از خواب برخاست، و ابتدا دو ركعت نافله صبح را كه قبل از طلوع فجر بايد بجا آورد خواند، و پس از آن نماز صبح را بجا آورد، و يك بار نيز خداوند تعالى آن حضرت را در نماز چهار ركعتى دچار فراموشى ساخت و آن حضرت در ركعت دوّم نماز را سلام داد- آنگاه امام ٧ حكايت قضيّه ذى الشّمالين را بيان فرمود، و اين دو مورد را نسبت به آن حضرت واقع نساخت، مگر بخاطر رحمت و شفقت بر اين امّت، تا مبادا اگر مسلمانى را خواب در ربود و نمازش قضا شد، يا در نماز دچار فراموشى شد او را سرزنش كنند و با خود گويند فخر كائنات رسول خدا ٦ را اين حادثه رسيد ما را سهل باشد كه سهو و خواب پديد آيد.

گرد آورنده اين كتاب- رحمه اللَّه- فرمايد: همانا غلات و مفوّضه- كه خدايشان از رحمت خود دور بدارد- اين سهو و فراموشى رسول خدا ٦ را قبول ندارند و قائلند: اگر جائز باشد كه پيامبر خدا ٦ در نماز كه جاى حضور قلب است سهو نمايد پس ممكن است در تبليغ احكام الهى نيز دچار سهو شود