ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٠٣ - *(چيزهايى كه جامه و بدن را نجس ميكند) *

منى خواه كم باشد خواه زياد و نمازى كه با آلودگى لباس به آنها خوانده شده بايد اعاده گردد. چه شخص از آن آگاه بوده و چه آگاه نباشد.

١٦٦- علىّ ٧ فرمود: پروا ندارم كه بول به من رسيده يا آب! (يعنى آنچه بمن رسيده بول است يا آب) مادامى كه نميدانم آن چيست؟

شارح گويد: «راوى اين خبر چنان كه كافى و تهذيب نقل كرده‌اند سنّى مسلك و نام او حفص بن غياث است و قاضى كوفه از جانب هارون الرّشيد بوده است».

١٦٧- در مورد منى روايت شده كه: هر گاه شخص در خواب محتلم يا جنب شده نگاه كرد و پى‌جوئى نموده چيزى نيافت تكليفى بر او نيست. (جامه خود را ملاحظه كرده و منى را نديده است پس غسل بجا آورده و نماز ميگذارد بعد از آن منى را در جامه خود ببيند، بر او چيزى نيست) ولى اگر جامه خود را نگاه نكرد و جستجو ننمود، غسل كرده و با آن لباس نماز خوانده باشد بعد منى را در آن بيابد، شستن لباس و اعاده نمازش بر او واجب است.

و باكى نيست كه خون ماهى بر جامه باشد و انسان در آن لباس نماز بخواند چه كم باشد و چه بسيار.

و كسى كه به كلاه يا دستار يا بند زير جامه، يا جوراب، و موزه يا دمپايى‌اش منى، بول، خون و يا غائط باشد و آن را آلوده سازد، اشكالى در نماز خواندن با آنها نيست و اين به خاطر آنست كه نماز در هيچ يك از آنها به تنهايى تمام نيست. (يعنى‌