ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥٣٦ - *(باب احكام سهو در نماز) *

است قبل از آنكه سخنى بگويد.

٩٩٥- امّا حديثى كه صفوان بن جمّال از امام صادق ٧ روايت كرده چنين است كه: از آن حضرت در باره وقت سجده‌هاى سهو پرسيدم، فرمود: اگر براى نقص و ناتمام انجام دادن يكى از واجبات نماز تو است پس وقت آن پيش از دادن سلام است، و چنانچه براى زيادتى است كه سهوا بجا آورده‌اى پس وقت آن پس از سلام است. پس فتواى من آنست كه اين كار در حال تقيّه است. (و در غير حال تقيّه كسى حقّ ندارد چه براى نقص چه براى زياده سجده سهو را قبل از سلام بجا آورد).

٩٩٦- و عمّار ساباطى از آن حضرت ٧ پرسيد: در دو سجده سهو گفتن اللَّه اكبر و سبحان اللَّه لازم است؟ فرمود: نه، اين دو تنها دو سجده‌اند، پس اگر سهوكننده امام جماعت بود، هم در رفتن به سجده و هم در سر برداشتن از آن تكبير گويد تا مأمومين را آگاه سازد كه وى سهو كرده است، و بر او نيست كه در آن دو سبحان اللَّه بگويد، و تشهّد نيز در آن دو نيست.

شرح: «عدم وجوب تشهّد را پس از سجده‌هاى سهو در اين خبر به تشهّد كبير حمل كرده‌اند يعنى تشهّد بزرگ را لازم نيست بگويد».

٩٩٧- و حلبى از امام صادق ٧ روايت كرده كه فرمود: در سجده‌هاى سهو ميگوئى: «بسم اللَّه و باللَّه و صلّى اللَّه على محمّد و آل محمّد»، و نيز گويد: