ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥٥٤ - *(باب احكام سهو در نماز) *

كسى كه نداند چند ركعت نماز خوانده و گمان او هم بر هيچ جهتى قرار نگيرد، يعنى نه يقين و نه گمان او نشان ندهد چند ركعت نماز خوانده، بايد نمازش را اعاده كند. و اگر شخصى ندانسته از جانب چپ بنمازگزارى اقتدا كند وى او را بجانب راست كشاند.

و كسى كه دو سجده سهو بر او واجب شود و فراموش كند آن را بجا آورد، هر زمان كه بخاطرش رسيد بايد بجا آورد. و هر كس بگمان اينكه جماعت بنماز ظهر اقامه شده داخل شود بعد بفهمد عصر بوده آن را ظهر قرار دهد و بعد عصر را بخواند.

و كسى كه مشغول نماز واجب شود، و فراموش كند، و گمان برد كه نماز نافله است يا به نماز نافله بايستد، و بعد فراموش كند و گمان برد كه نماز واجب است، در اين صورت همان نيّتى كه اوّل داشته و با آن مشغول نماز شده صحيح است.

و اشكال ندارد كه شخص نماز ظهر را اقتداء كند به امامى كه نماز عصر ميخواند، ولى نماز عصر را پشت سر امامى كه نماز ظهر ميخواند نكند، مگر اينكه گمان كند كه امام نماز عصر ميگزارد، و نماز عصر خود را با او بخواند، و بعد متوجّه شود كه آن نماز ظهر بوده، در اين صورت همان نمازى كه خوانده كافى است و نياز به تجديد ندارد.