ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٧٥ - باب در بيان چگونگى خواندن نماز از آغاز آن تا پايان آن

سجده قبل از سوره لقمان (كه الم سجده است) دوّم: حم سجده، سوّم و النجم، چهارم اقراء باسم ربّك.

و هر كس هر يك از آيات سجده را تلاوت كند پس بايد بسجده رود و بگويد «الهى آمنّا بما كفروا، و عرفنا منك ما انكروا، و أجبناك إلى ما دعوا، الهى فالعفو العفو» (پروردگارا ما ايمان آورديم بآنچه آنان كافر شدند، و شناختيم از تو آنچه را كه ديگران انكار كردند، و اجابت نموديم ترا در آنچه آنان خوانده شده بودند (يعنى بايمان بحق)، پروردگارا از تو طلب آمرزش و عفو مى‌نمائيم) آنگاه سر از سجده برمى‌دارد و تكبير ميگويد.

٩٢٢- و روايت است كه (شخص قارى كه آيه سجده را خوانده يا آنكه آن را با گوش استماع كرده است) ميگويد: «لا إله إلّا اللَّه حقا حقّا، لا إله إلّا اللَّه ايمانا و تصديقا، لا إله إلا اللَّه عبوديّة و رقّا، سجدت لك يا ربّ تعبّدا و رقا، لا مستنكفا و لا مستكبرا، بل أنا عبد ذليل خائف مستجير» (يعنى: نيست معبودى شايسته پرستش مگر خداوند يكتا و اين را از روى حقّ و حقيقت مى‌گويم، و نيز نيست معبودى جز «اللَّه»، و اين را از روى ايمان و تصديق اقرار مى‌كنم، و كلمه توحيد را از سر بندگى و عبوديّت ميگويم، و از روى خضوع و نيايش پروردگارا! تو را سجده مى‌كنم، و نه خود بين و متكبّر و سر باز زننده‌ام، بلكه بنده‌اى خوار و ناچيز و هراسان و بيمناك، بدرگاهت پناه آورده‌ام) آنگاه سر از سجده برميدارد و «اللَّه اكبر» مى‌گويد.