ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٧٢ - باب در بيان چگونگى خواندن نماز از آغاز آن تا پايان آن

رسول خدا ٦ جهت خواندن نماز از خانه بيرون شد (يا جهت نماز عيد از شهر بيرون رفت) در آن زمان امام حسين ٧ كه طفلى خردسال بود هنوز بسخن گفتن در نيامده بود (باصطلاح هنوز زبان باز نكرده بود) تا آنجا كه نگران بودند مبادا هرگز زبان به سخن گفتن باز نكند و بى‌زبان (لال) باشد، رسول خدا ٦ امام حسين ٧ را در حالى كه بر گردن يا بر دوش خود گرفته بود بيرون آورد، و مردم پشت سر آن حضرت صف كشيده بودند، پيامبر ٦ آن حضرت را در سمت راست خود قرار داده و آهنگ نماز كرد و تكبير گفت، امام حسين ٧ نيز گفت: «اللَّه أكبر» رسول خدا ٦ چون آواز تكبير او را شنيد دوباره تكبير گفت، و امام حسين ٧ نيز بار ديگر گفت:

«اللَّه أكبر» و اين عمل تكرار شد تا اينكه رسول خدا ٦ هفت بار تكبير گفت، و امام حسين ٧ نيز تكبير گفت، و سنّت بر گفتن هفت تكبير افتتاحيّه جارى گشت.

٩١٨- و هشام بن حكم از امام كاظم ٧ (در خصوص علّت اينكه نماز را با هفت تكبير بايد افتتاح كرد) روايتى نقل كرده كه فرمود: هنگامى كه رسول خدا ٦ بمعراج برده شد يا او را براى گردش به آسمان بردند هفت حجاب را درنورديد و نزديك هر پرده‌اى كه رسيد تكبيرى گفت، پس خداوند عزّ و جلّ‌