ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٧٠ - باب در بيان چگونگى خواندن نماز از آغاز آن تا پايان آن

- بخشايش خود قرار ده، كه البتّه هيچ كس گناهان را نمى‌آمرزد مگر تو)

آنگاه با تأنّى و طمأنينه دو تكبير بگو و همزمان با آن دو تكبير هر دو دستت را بلند كن و بعد بگو: «لبّيك و سعديك، و الخير في يديك، و الشّرّ ليس إليك، و المهديّ من هديت، عبدك و ابن عبدك بين يديك، منك و بك و لك و إليك، لا ملجأ و لا منجا و لا مفرّ منك إلّا إليك، تباركت و تعاليت، سبحانك و حنانيك، سبحانك ربّ البيت الحرام» (يعنى: خداوندا تو مرا به خدمت خود طلبيدى اينك من در خدمت توام و فرمانت را فرمانبردارم، خيرات بتمامى در اختيار تو و از جانب تو است و بدى بتو راه و نسبتى ندارد، و راه يافته آن كسى است كه تو با هدايتهاى خاصّه‌ات راهش نموده‌اى، اينك بنده تو و بنده‌زاده تو است كه در پيشگاه مقدّست ايستاده، وجود او ناشى از اراده تو و از وجود تو است و بقاى او بسته بتو است و آنچه از عبادات و فرمانبردارى كه مى‌كند براى رضا و امتثال امر تو است، و بالاخره بسوى تو باز خواهد گشت، هيچ پناهگاه و محلّ نجاتى و گريزگاهى از تو نيست مگر بازگشت بسوى خودت، يا اينكه از عذاب تو به دامان رحمتت بايد گريخت و پناه جست) توئى كه جود و كرمت همواره عالميان را فرا گرفته و در عظمت و بزرگى و برترى هيچ كس و هيچ چيز به ذات مقدّست نميرسد، تو را به پاكى ياد ميكنم و رحمت دمادم تو را ميخواهم، تو را تسبيح گويم اى منزّه خداوندى كه پروردگار خانه كعبه‌اى، و آن را با حرمت و قبله گردانيده‌اى.

سپس دو بار بگو: «اللَّه أكبر» آنگاه بگو: «وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ‌، على ملّة إبراهيم و دين محمّد [٦‌] و منهاج عليّ، حَنِيفاً