ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٧٠ - در اخبار نادر

كه ميفرمايد: أَ وَ لَمْ نُعَمِّرْكُمْ ما يَتَذَكَّرُ فِيهِ مَنْ تَذَكَّرَ يعنى: آيا شما را آنقدر عمر نداديم كه هر كه خواهد متذكر شود بتواند پند گيرد؟ (سوره فاطر- آيه ٣٦) آن حضرت فرمود: اين آيه در مقام سرزنش و تنبيه جوانى است كه هجده سال داشته باشد.

مترجم گويد: «چون از ظاهر آيه چنين بنظر مى‌آيد كه توبيخ و عتاب متوجّه سالخوردگانست كه عمر بسيار كرده‌اند و منطقا ميبايست از گردش و اطوار روزگار و بى‌اعتبارى دنيا و محتوم بودن امر آخرت پند گرفته باشند تا با بصيرت كافى كه لازمه و مقتضى طول سنين عمر است از امور فانى اعراض و نسبت به امور باقى اقبال نشان دهند و در تحصيل مراتب آن كوشش وافى مبذول دارند، امّا حضرت همين مقدار از عمر يعنى هجده سالگى را براى تذكّر شخص و حصول بينش در امور اخروى و اقبال بآن كافى اعلام ميفرمايند و معمّر را به هجده ساله تفسير ميفرمايند، و قهرا هر سال كه بآن افزوده شود ميزان ملامت نيز زياد خواهد گشت».

٥٦٢- و باز از آن حضرت در باره اين فرمايش خداوند عزّ و جلّ سؤال كردند كه ميفرمايد: وَ إِنْ مِنْ قَرْيَةٍ إِلَّا نَحْنُ مُهْلِكُوها قَبْلَ يَوْمِ الْقِيامَةِ أَوْ مُعَذِّبُوها يعنى: هيچ شهر و دهى نيست مگر آنكه اهل آن را پيش از روز قيامت هلاك خواهيم كرد يا آن را عذاب خواهيم كرد. (سوره بنى اسرائيل آيه ٥٧) آن حضرت در تفسير آيه فرمودند: آن از بين بردن بوسيله مرگ است.

٥٦٣- امام صادق ٧ فرمود: بايسته نيست شما را كه تعزيت ما كنيد ولى بر ماست كه شما را تعزيت و دعوت بصبر كنيم، لكن اگر نعمتى از جانب حق تعالى بما رسد بر شماست كه ما را تهنيت و مباركباد گوئيد، زيرا شما خود در مصيبت شريك ما هستيد. (اين فرمايش امام ٧ ظاهرا بدان سبب است كه‌