ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٨ - مقدمه مؤلف

عنه‌[١]- براى من فرستاد، و كتب ديگر از اصول و نوشته‌هائى كه طريق روايت من از آنها در فهرست كتبى كه اجازه روايت آن از مشايخ حديثم و نيز از گذشتگانم بمن رسيده معروف است، و تمام كوشش خود را در اين راه بكار بردم در حالى كه از خدايم يارى خواسته و بدو توكّل جسته، و از او پوزش تقصير و كوتاهى در عمل طلبيده، و اين موفّقيّت جز از جانب او نيست و بر او توكل مى‌كنم، و بسويش بازمى‌گردم، و او تنها مرا كافى است و والاترين و بهترين كسى است كه كار بدو سپرده شود.

[١] پدر مؤلف ابو الحسن على بن الحسين بن بابويه از بزرگان مشايخ حديث قم است و مورد اعتماد و فقيه و بحدّى مورد توجّه است كه فقهاء عظام فتاوى ويرا در حكم اخبار و نصوص ميدانند، و ابن نديم گويد: بخط پسرش محمد در پشت كتابى ديدم كه نوشته بود تمامى كتب پدرم كه ٢٠٠ كتاب است را بفلانى اجازه روايت ميدهم با ١٨ مجلد از نوشته‌هاى خودم، وى در قم بكار تجارت و كسب مشغول بوده و كتبش در موضوعات مختلف است، و امّا رساله‌اى كه صدوق نام ميبرد يا همان فقه الرضاى مطبوع و معروفست كه گويند: آن رساله عمليه محمّد بن على شلمغانى است كه به ابن ابى العزاقر معروف است و يا رساله‌اى مستقل تأليف على بن بابويه ميباشد( كه توضيح آن در كتاب مستطاب الذريعه مرحوم شيخ آغا بزرگ طهرانى رضوان اللَّه تعالى عليه آمده است).

بارى وفات على بن الحسين در سنه ٣٢٩ هجرى قمرى در شهر مقدس قم اتفاق افتاده و در آنجا دفن شده و قبرش داراى رواق و بقعه است.