ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٨٠ - باب در بيان چگونگى خواندن نماز از آغاز آن تا پايان آن

آشكار شد، و از اين جهت است كه آنها بلند خوانده مى‌شود، و تسبيحات أربعه در ركعت سوم و چهارم از آن جهت افضل است كه رسول خدا ٦ در دو ركعت آخر عظمت و بزرگى خداوندش را مشاهده كرد و دلش بتپيد و بتسبيح پروردگارش زبان گشود و گفت: «سبحان اللَّه و الحمد للَّه و لا إله إلّا اللَّه و اللَّه اكبر» و از اين رو تسبيح پروردگار در ركعت‌هاى اخير افضل از قراءت گرديد.

٩٢٥- و يحيى بن اكثم قاضى (كه از اهل سنّت و از مشهورين آنها است) از حضرت رضا ٧ سؤال كرد كه نماز صبح را چرا بلند ميخوانند و حال آنكه از نمازهاى روز است و نماز شب را مى‌بايست بلند خواند؟ حضرت فرمود: براى آنكه رسول خدا ٦ در تاريكى آخر شب كه هوا هنوز روشن نشده بود به نماز صبح مى‌ايستاد، لذا آن را به حكم شب نزديك مى‌دانست.

٩٢٦- و در آن رواياتى كه فضل بن شاذان در كتاب علل خويش از حضرت رضا ٧ روايت كرده است گويد: آن حضرت فرمود: مردمان از آن جهت به قراءت قرآن در نماز مأمور شده‌اند كه مبادا قرآن متروك و بدست فراموشى سپرده شود و در نتيجه ضايع و نابود گردد، لكن (چون واجب شده كه در نمازها آن را بخوانند) حفظ گرديده و مورد آموزش و آموختن قرار گرفته و در اين صورت فراموشى و نابودى و نداشته باقى ماندن از او بر كنار شده، و بدان جهت نماز بخواندن سوره حمد آغاز گشته نه‌