ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٨٧ - باب در بيان چگونگى خواندن نماز از آغاز آن تا پايان آن

محلّ و موضع سجده در پيشانى كافى است كه در فاصله ميان رستنگاه موى سر تا ابروها را به اندازه يك درهم بر خاك گذارى و هر كس بينى خود را بر خاك نگذارد نمازش صحيح كامل نيست، و در سجود خود اين ذكر را مى‌خوانى: «اللّهمّ لك سجدت و بك آمنت، و لكن أسلمت، و عليك توكّلت، سجد لك وجهي و سمعي و بصري و شعري و بشري و مخّي و عصبي و عظامى، سجد وجهي للّذي خلقه و صوّره و شقّ سمعه و بصره تبارك اللَّه ربّ العالمين» (يعنى: خداوندا ترا سجده ميكنم، و بتو ايمان آورده‌ام و فرمانت را گردن نهاده‌ام و بخاطر تو مسلمان شده‌ام، و بر تو توكّل كرده‌ام، روى من ترا سجده مى‌كند و همچنين گوشم و چشمم و مويم و پوستم و مغز استخوانم و پى‌هايم و استخوانهايم جملگى ترا سجده مى‌آورند، روى من كسى را سجده مى‌كند كه او را آفريده و شكل داده و گوش و چشم آن را شكافته يا براى آن چشم و گوش باز كرده، بزرگوار است آن خداوندى كه چنين كارها كرده و هم او پروردگار عالميان است) سپس سه بار ميگوئى: «سبحان ربّي الأعلى و بحمده» (يعنى: بپاكى ياد ميكنم و منزّه ميدانم پروردگار خود را كه از همه چيز برتر و والاتر است، و بزرگتر و بالاتر از آنست كه بذات و صفات او توان رسيد و شكر و حمد او ميكنم) و اگر پنج بار اين ذكر را بگوئى بهتر است و باز اگر هفت بار تسبيح بگوئى بهتر است، البتّه اگر سه بار تسبيح بگوئى كافى است به اين ترتيب «سبحان اللَّه، سبحان اللَّه، سبحان اللَّه» و گفتن يك تسبيح كامل (كه آن را تمام و با رعايت مواقف و مخارج و ساير آداب أداء كنند) براى بيمار يا كسى كه شتاب دارد كافى است، آنگاه سر از سجده بردار، و دو دستت را از زمين برندار بلكه آنها را روى‌