ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٩٦ - *(چيزهايى كه جامه و بدن را نجس ميكند) *

شستن جامه را كه آب مذى بدان ريخته لازم نميشمرد.

١٥٠- و روايت شده كه «مذى (آبى كه پس از نعوظ يا ملاعبه از آلت بيرون مى‌آيد) و «وذى» (كه معمولا بدنبال منى خارج مى‌شود) بمنزله آب دهان و ترشّحات بينى است و لباس و آلت را از آنها نميشويند و اين آبها كه از ذكر (مجراى بول) مى‌آيد چهار قسم‌اند: منى، و مذى، و وذى، و ودى.

و أمّا منى عبارتست از آبى غليظ و جهنده كه موجب غسل است. و مذى آب گونه‌ايست كه قبل از منى از شخص خارج مى‌شود، و وذى آبى است كه پس از منى بر اثر و بدنبال آن بيرون مى‌آيد، و ودى آبى است كه بدنبال بول خارج مى‌شود، در هيچ يك از اين جمله نه غسل واجب است و نه وضوء، نه شستن جامه، و نه شستن بدن از آنچه كه اين آبها بآن رسيده است مگر منى؛ (كه آن بهر موضعى از بدن و لباس رسيده باشد بايد شسته شود).

١٥١- و عبد اللَّه بن بكير از امام صادق ٧ سؤال كرد: در مورد لباسى كه منى خود شخص يا ديگرى بر آن ريخته باشد و شخص آن لباس را بپوشد و در آن عرق كند حكم آن چيست؟ آن حضرت فرمود: همانا جامه شخص را جنب نميسازد (كه غسل بر او واجب شود).

شرح: «يعنى اصابت منى به لباس و رسيدن آن ببدن شخص به سبب عرق كردن بدن موجب غسل جنابت نيست. و جواب امام ٧ بعدم جنابت شخص مطابق‌