ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٩٤ - باب در بيان چگونگى خواندن نماز از آغاز آن تا پايان آن

نماز مناجات ميكنى آن كلامى نيست كه موجب بطلان نماز شود (هر چند مربوط به امور دنيويّه باشد).

٩٤٠- و منصور بن يونس بزرج از امام صادق ٧ سؤال كرد در باره شخصى كه در نماز فريضه گريه‌اش نيايد ولى خود را بگريه وادارد تا جايى كه واقعا بگريد آيا نمازش صحيح است؟ آن حضرت فرمود: بخدا قسم كه روشنى چشم است يا اين عمل او موجب سرور و شادمانى و روشنى چشم در آخرت است.

و نيز حضرت اضافه فرمود: هر گاه چنين شود پس مرا در آن حال ياد كن (يا شايد مظلوميّت مرا بخاطر آور تا گريان شوى).

٩٤١- و روايت كرده‌اند كه گريستن بر مرده نماز را قطع مى‌كند، و گريه در اثر بياد آوردن بهشت و دوزخ از بهترين اعمال در نماز است.

و روايت كرده‌اند كه هيچ چيز نيست مگر اينكه براى اندازه‌گيرى و ارزشيابى آن پيمانه يا ميزانى وجود دارد جز گريستن از ترس خداوند عزّ و جلّ كه هر قطره از آن درياهائى از آتش را فرو مى‌نشاند، و اگر در ميان امّتى فقط يك نفر بگريد (در حالى كه همه آنان سزاوار عذاب باشند) خداوند متعال همه ايشان را مورد رحمت و بخشايش قرار ميدهد يا همه آن امت بخشيده شوند.

٩٤٢- و در روز قيامت هر چشمى يا همه چشمها گريان است جز سه چشم: