ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٤٨ - *(باب) * *(چگونگى اذان و اقامه و ثواب كسى كه اذان بگويد) *

بگريه افتاد و من هم با او گريستم تا جايى كه و اللَّه من خود بر او رحمت آوردم،

سپس گفت: بنويس بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم «از رسول خدا ٦ شنيدم كه ميفرمود: وقتى كه روز قيامت فرا ميرسد، و خداوند عزّ و جلّ مردمان را در زمينى فراهم مى‌آورد، فرشتگانى از نور را به سوى اذان گويان گسيل ميدارد كه پرچم‌ها و علم‌هائى از نور با خود دارند، و اسبانى را يدك بدنبال مى‌كشند، كه مهارهايشان از زبرجد سبز است، و زين و خورجين‌هايشان از مشك ناب و بسيار خوشبو است، اذان گويان بر اين اسبان سوار مى‌شوند و بر پشت آنها بر پا مى‌ايستند، و فرشتگان مهار آنها را مى‌كشند، آنگاه مؤذّنان با بلندترين آواز خود نداى اذان سر ميدهند، سپس بلال به گريه افتاد، گريستنى سخت از سر سوز و با صداى بلند، تا اينكه مرا نيز به گريستن آورد و من هم با او گريستم، وقتى كه از گريه خاموش شد، گفتم: چرا اين قدر گريه ميكنى؟ گفت: خدايت نگه دارد، تو چيزهائى را دو باره بيادم آوردى يا ياد آنها را دوباره زنده كردى، از حبيبم و برگزيده عالميان شنيدم كه ميفرمود: سوگند به او كه مرا به راستى به پيامبرى برانگيخت و به جهانيان فرستاد، كه اذان گويان در حالى كه بر روى اسبان يا شتران نفيس ايستاده باشند بر خلايق خواهند گذشت و در آن حال گويند: «اللَّه اكبر، اللَّه اكبر» و چون اين تكبير را بگويند فرياد و غوغايى عظيم از امّت من بگوش رسد، اسامة بن زيد كه حاضر بود از آن حضرت پرسيد آن فرياد چيست؟ پيامبر خدا ٦ فرمود: آن فرياد و غوغا صداى تسبيح و