ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤١٢ - باب *(در بيان چيزهائى كه ميتوان بر آنها سجده كرد و آنچه) * *(نميتوان بر آن سجده نمود) *

٨٣٧- زراره از امام صادق عليهما السّلام روايت كرده كه به آن حضرت عرض كردم: اگر شخصى كلاه يا عمامه بر سر داشته باشد (كه عادتا بخشى از پيشانى او را مى‌پوشاند و در اين حال سجده كند چگونه است؟ آن حضرت فرمود: اگر از پيشانى او كه فاصله ميان ابروها تا رستنگاه موى سر اوست اندكى به زمين برسد همين مقدار كافى است.

٨٣٨- يوسف بن يعقوب گويد: امام صادق ٧ را ديدم در ميان دو سجده خود سنگريزه‌ها را در سجده‌گاه يا موضع سجده صاف و هموار مى‌فرمود. (يعنى زمين ناصاف و ناهموار بود امام ٧ روى آن دست مى‌كشيد تا محلّ سجده هموار شود، منظور اينست كه اين قبيل امور با حضور قلب منافات ندارد، و خدشه‌اى به نماز وارد نمى‌كند).

٨٣٩- از على بن بجيل روايت كرده‌اند كه گفت: امام صادق ٧ را ديدم هر بار كه سجده مى‌فرمود و سر از سجده بر ميداشت (اگر ريگى بر پيشانى آن حضرت چسبيده بود) آن سنگريزه را از پيشانى خويش مى‌گرفت و بر زمين مى‌گذاشت.

٨٤٠- عمّار ساباطى از امام صادق ٧ روايت كرده كه آن حضرت فرمود:

فاصله ميان رستنگاه موى سر تا بالاى بينى كه به پيشانى متّصل است جملگى سجده‌گاه است، پس هر مقدار از آن كه به زمين برسد يا با زمين تماس و بر خورد پيدا كند همان براى تو كافى است. و زراره نيز مثل همين خبر را از آن حضرت روايت كرده است.